Koło przyrodnicze odbywa się w poniedziałki w pracowni przyrodniczej . Na kole dzieci poznają zagadnienia przyrodnicze wykraczające poza program nauczania. Oglądają filmy, pracują w grupach, wykonują referaty oraz bawią się grami dydaktycznymi. Koło to ma na celu poszerzenie wiedzy jak również zachęcenie uczniów do samodzielnego jej pogłębiania. W ramach koła w październiku odbywa się wycieczka całodniowa do jednego z trzech niżej wymienionych miejsc:

• Skamieniałego miasta w Ciężkowicach, do zamku w Dębnie i muzeum Paderewskiego w Kąśnej Dolnej;
• Szczawnicy, Pienińskiego Parku Narodowego oraz do Zamku w Nidzicy i na Zaporę w Czorsztynie;
• Sztolni Czarnego Pstrąga i kopalni rud srebra i miedzi w Tarnowskich Górach.

KONKURSY W ROKU SZKOLNYM 2011/2012

• konkurs przyrodniczy organizowany przez CES;
• Konkurs przyrodniczy organizowany przez Kuratorium Oświaty w Krakowie;
•  „Miłośnik przyrody”- całoroczny konkurs organizowany na terenie szkoły przez p. I. Beruś;
•  „Młody Europejczyk”- ogólnopolski konkurs,
•  Oxford- ogólnopolski konkurs przyrodniczy,
• Geo-planeta- ogólnopolski konkurs przyrodniczy,
•  Eko-planeta- ogólnopolski konkurs przyrodniczy,
• konkurs "Świetlik" organizowany przez Fundację UJ;
• ekotest.

NASZA PRACOWNIA PRZYRODNICZA.

Pracownia przyrodnicza to sala, w której znajdują się pomoce dydaktyczne potrzebne do zajęć.

ZAJĘCIA WYRÓWNAWCZE

Zajęcia wyrównawcze z przyrody odbywają się we wtorki od 14.35 do 15.20. Na zajęcia może przyjść każdy uczeń. Celem tych lekcji jest pomoc dzieciom w odrabianiu trudnych zadań jak również w przyswajaniu wiedzy przyrodniczej.

ZAJĘCIA W TERENIE

ZAJĘCIA TERENOWE DLA KLAS IV-TYCH

Jak co roku klasy IV-te wyjeżdżają na wiosnę na jednodniowe zajęcia w terenie do Puszczy Niepołomickiej. Jest to kompleks leśny znajdujący się w zachodniej części Kotliny Sandomierskiej, ok. 20 km na wschód od Krakowa. Zajmuje teren położony w widłach Wisły i Raby. Składa się z kilku oddzielnych kompleksów, niegdyś stanowiących jedną całość. Główny kompleks zajmuje powierzchnię ok. 110 km². Rozciąga się on między Niepołomicami, a Proszówkami, Baczkowem i Mikluszowicami. Nazwę puszczy niepołomickiej wywodzi się od staropolskiego słowa "niepołomny", czyli niemożliwy do pokonania, zniszczenia, wytrzebienia. Przypuszcza się więc, że stąd właśnie pochodzi drugi człon nazwy puszczy. Zatem dawniej puszcza "niepołomna" byłaby lasem trudnym do wykarczowania, do zagospodarowania rolniczego, bardzo niedostępnym.

Uczniowie spacerują wraz z opiekunami po ścieżce dydaktycznej. Na trasie wykonują zadania na karcie pracy. Zajęcia te przybliżają dzieciom środowisko przyrodnicze puszczy, pokazują bogactwo świata roślinnego i zwierzęcego. Na ścieżce usytuowane są punkty postojowe, na których opisane są najważniejsze problemy związane z ochroną środowiska i odnową lasów.

ZAJĘCIA TERENOWE DLA KLAS V-TYCH

Każdego roku klasy V-te wyjeżdżają na całodniowe zajęcia w terenie do Tatrzańskiego Parku Narodowego i na torfowisko w Baligówce. Uczniowie wraz z przewodnikiem PTTK poznają uroki polskich Tatr. Zajęcia, podczas których dzieci pracują z mapą i kartą pracy, odbywają się na przełomie V i VI. Uczniowie spacerują doliną Kościeliską do schroniska na hali Ornak, po drodze oglądają wywierzysko krakowskie. Podczas tych zajęć dzieci poznają problematykę Tatrzańskiego Parku Narodowego jak również mają bezpośredni kontakt z kulturą i tradycją góralską. Zajęcia obejmują również oglądanie Chochołowa- tradycyjnej wsi podhalańskiej. Uczniowie spacerują także po ścieżce dydaktycznej na torfowisku wysokim w Baligówce.

Torfowiska w Kotlinie Orawsko- Nowotarskiej ze względu na swoje niepowtarzalne i urzekające walory stanowią ogromną wartość w skali kraju oraz Europy. Ich istnienie jest szeroko zakorzenione w historii i kulturze całego Podhala. Na obszarze torfowisk bytują rzadkie gatunki roślin i zwierząt. Najwięcej emocji wzbudza postać bociana białego, który ma tutaj swoje żerowiska. Gospodarka człowieka na tych terenach spowodowała zmniejszenie się powierzchni torfowisk, a zarazem siedlisk wielu zwierząt. W związku z tym narodził się pomysł utworzenia ścieżki przyrodniczej, która umożliwiłaby szeroką edukację ekologiczną dzieci, młodzieży, całej społeczności lokalnej oraz osób przybywających na nasz teren z innych regionów kraju i z zagranicy. Oprócz wartości edukacyjnych będzie to także atrakcja turystyczna gminy Czarny Dunajec. Głównym celem utworzenia ścieżki przyrodniczej „Torfowisko Baligówka”; jest stworzenie możliwości poznania środowiska przyrodniczego torfowisk, uwrażliwienie na piękno tych terenów, wzbudzenie szacunku do otaczającej przyrody i uświadomienie potrzeby ich ochrony. Ścieżka przyrodnicza stwarza możliwość samodzielnego zdobywania wiedzy dotyczącej różnorodności form roślinnych, zwierzęcych oraz krajobrazu charakterystycznego dla torfowisk wysokich. Pokazuje niezwykłe elementy środowiska przyrodniczego, które powinny być zachowane w niezmienionej formie także dla przyszłych pokoleń. Zachęca do badania i analizy środowiska z różnych perspektyw, a także postawy zaangażowania w działania związane z ochroną i poprawą stanu środowiska.

ZAJĘCIA TERENOWE DLA KLAS VI-TYCH

Zajęcia w terenie z klasami VI-tymi odbywają się w styczniu na terenie planetarium w Chorzowie. Tematyka lekcji jest ściśle powiązana z programem nauczania obejmującym Wszechświat. Uczniowie uczestniczą w 2 godzinnym seansie podczas którego oglądają gwiazdy, planety, komety oraz inne ciała niebieskie. Uczą się wyznaczać kierunek N w terenie za pomocą gwiazdy polarnej, oglądają rój meteorów oraz najnowsze zdjęcia planet.

Planetarium – obiekt lub urządzenie służące do odtwarzania wyglądu nieba w różnych szerokościach geograficznych oraz ruchów ciał niebieskich, a także zespół urządzeń i obiektów przeznaczonych do nauczania i popularyzacji astronomii.

Pierwotnie "planetarium" oznaczało aparaturę służącą do wyświetlania układów gwiazd i rozmieszczenia planet oraz innych ciał niebieskich na półkulistym ekranie, tzw. "sztucznym niebie". W nowoczesnym znaczeniu stosuje się słowo "planetarium" dla określenia obiektu, który jest wyposażony w salę i urządzenia do projekcji nieba oraz inne elementy pełniące różnorakie funkcje popularnonaukowe i edukacyjne, m.in. obserwatorium astronomiczne, bibliotekę, sale prelekcyjne i sale wystawowe.

(teksty i zdjęcia: mgr Iwona Beruś, opiekun koła przyrodniczego)

WYCIECZKA KOŁA PRZYRODNICZEGO DO SKAMIENIAŁEGO MIASTA W CIĘŻKOWICACH, DO ZAMKU W DĘBNIE I MUZEUM I.J. PADEREWSKIEGO W KĄŚNEJ DOLNEJ W X 2010 ROKU

W X 2010 odbyła się wycieczka koła przyrodniczego do skamieniałego miasta w Ciężkowicach. Rezerwat przyrody nieożywionej "Skamieniałe Miasto"położony jest około 700 m na południe od centrum Ciężkowic, na połnocno-zachodnich stokach wzniesienia "Skała"(365 m n.p.m). Obszar "Skamieniałego Miasta" jest pierwszym w Karpatach, gdzie zostały rozpoznane struktury kopalnych podmorskich osuwisk. W pojęciu światowego dziedzictwa geologicznego jest to szczególnie ważny motyw ochrony, promujący dany obszar na europejską listę tej rangi zabytków. Skałki występujące w rezerwacie zbudowane są z piaskowca cieżkowickiego, który pojawił się około 30 mln lat temu (era kenozoiczna, epoka dolno-eoceńska). W 1948 roku utworzono rezerwat przyrody nieożywionej o powierzchni 15 ha. Spacerując wraz z przewodnikiem zobaczyliśmy ciekawe skałki o przedziwnych nazwach np. Grunwald, Czarownica czy Lisi Wąwóz. Potem pojechaliśmy do domu Paderewskiego w Kąśnej Dolnej. Ignacy Jan Paderewski (ur. 6.XI. 1860 r., zm. 29. VI. 1941 r.) znany jest jako wybitny pianista – wirtuoz, kompozytor, a także polityk i mąż stanu. W czasie swej długiej kariery wirtuozowskiej koncertował w wielu krajach Europy, obu Ameryk, w Afryce i Australii. Mając 31 lat podbił Amerykę i uznany został za geniusza muzycznego. Był znakomitym kompozytorem; w jego twórczości dominują utwory fortepianowe z licznymi elementami polskiej muzyki ludowej. Dwór w Kąśnej Dolnej był polskim domem Paderewskiego w latach 1897-1903. W 1913 roku pianista osiedlił się w Ameryce. Podczas I wojny światowej rozpoczął swą działalność polityczną. W latach 1917-1919 był członkiem Polskiego Komitetu Narodowego w Paryżu i jego reprezentantem w Stanach Zjednoczonych. W 1919 został Prezesem Rady Ministrów i ministrem spraw zagranicznych nowo powstałego państwa polskiego. Po śmierci, odznaczony krzyżem Virtuti Militari, został pochowany na cmentarzu dla zasłużonych w Arlington; w 1992 roku, zgodnie z ostatnią wolą, jego zwłoki spoczęły w krypcie Katedry Warszawskiej.

Podczas tej wycieczki zwiedziliśmy również zamek w Dębnie. Jest to późnogotycka budowla wzniesiona w latach 1470-1480 przez kanclerza wielkiego koronnego, kasztelana krakowskiego Jakuba z Dębna. Zanim powstała murowana budowla, w miejscu tym stała drewniano-ziemna warownia, prawdopodobnie należąca do komesa Świętosława z rodu Gryfitów, kasztelana wiślickiego. Około połowy XIV wieku Dębno przeszło w ręce wpływowego rodu Odrowążów. Jakub z Dębna herbu Odrowąż zainicjował i sfinansował budowę zamku takiego, jaki można oglądać współcześnie. W 1586 roku zamek przeszedł renowację w stylu renesansowym. Należał wówczas do Węgra Franciszka (Ferenca) Wesseliniego, sekretarza króla Stefana Batorego. Wesselini, który otrzymał zamek w drodze darowizny, zlecił prace budowlane aktywnemu w Krakowie i okolicach murarzowi Janowi de Simoni. Kolejna przebudowa miała miejsce pod koniec XVIII wieku, kiedy właścicielami byli członkowie rodziny Tarłów. Świadczy o tym data 1772 na barokowym portalu i umieszczony obok herb Topór. W tym czasie dobudowany został fragment północnego skrzydła. Zamek był na przestrzeni wieków kilkakrotnie remontowany przez zmieniających się właścicieli (po Tarłach byli nimi kolejno Lanckorońscy, Rogawscy, Rudniccy, Spławscy i Jastrzębscy), jednak te prace renowacyjne nie zmieniły jego ogólnego wyglądu i pierwotnej charakterystycznej bryły budowli. Dębińska rezydencja składa się z czterech prostokątnych segmentów tworzących wewnętrzny, również prostokątny, dziedziniec ze studnią. Wejście prowadzi przez wspomniany barokowy portal. Jedynym połączeniem budynków był drewniany ganek obiegający skrzydła zamku. Komnaty na piętrze, bogato wyposażone, należały do właścicieli, parter zajmowała służba. Od wschodniej strony przystawiona była kaplica.